WES 3 | Film: 'Marty Supreme'

grietsannen2

1 apr

4 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 15 apr

Beste cinematofiel,

De laatste keer dat ik bewust naar tafeltennis keek, was ergens in de gloriedagen van Jean-Michel Saive. Verder heb ik weinig tot geen affiniteit met het spelletje. Waarom zou ik dan naar een film over pingpong gaan kijken?

Al snel blijkt dat Marty Supreme daar nauwelijks om draait. Ja, er wordt getafeltennist – en hoe. Timothée Chalamet (Marty) speelt na zeven jaar voorbereiding een aardig potje pingpong. Maar dit is verre van een klassieke sportfilm. Wie dat beweert, doet deze prachtige prent tekort.

Buckle up and please be seated, want Marty Supreme neemt je mee in een adembenemende achtbaanrit die je grondig door elkaar schudt. Zo eentje waarbij je niet meer weet waar je eerst moet kijken en waarvan je achteraf even moet bekomen.

Want na een opmerkelijke begingeneriek, waarin een spermacel verandert in een pingpongballetje op de tonen van Forever Young, beland je in een koortsachtige trip door bars en nachtclubs, langs aftandse hotelkamers, via geheime affaires en duistere deals, naar een surrealistisch pingpongduel met een walrus. Onderweg passeer je ook nog in Auschwitz en dan - oh ja - is er nog dat ongeluk met een badkuip die door het plafond zakt en die stinkende hond.

Als je dan denkt dat het gekste achter de rug is, vergis je je.

Pingpong en poen

Centraal staat Marty Mauser, losjes gebaseerd op de flamboyante tafeltennislegende Marty Reisman. In het naoorlogse New York is hij er rotsvast van overtuigd dat hij die American Dream wel even zal waarmaken.

Hij liegt, bluft en steelt zich een weg naar de top. Zijn enige ambitie: de beste tafeltennisser ter wereld worden. Gezien worden. Iemand zijn.

Hij moet dan wel eerst op het WK in Japan geraken. Alleen zit Marty nogal krap bij kas. Daar laat hij zich niet door ontmoedigen: als hij iets wil, dan krijgt hij het hoe dan ook voor elkaar. Daarvoor gaat hij ver – zo nodig met de billen bloot. En dat mag je heel letterlijk nemen.

Charmante Chalamet

Timothée Chalamet, die eerder al wist te overtuigen in films als Wonka, is ronduit spectaculair in deze rol.

Je kan Marty niet goedpraten of vergeven. Daarvoor zijn de brokken die hij op zijn pad maakt te groot. Maar deze mafkees is zo zeker van zijn stuk dat zijn grootheidswaanzin iets sympathieks krijgt, waardoor je hem nauwelijks iets kwalijk kan nemen.

Dat is volledig te danken aan zowel het talent als de charme van Chalamet. Zijn energie spat van het scherm. Hij beweegt als een bal in een flipperkast door het verhaal: rusteloos, luid en onvoorspelbaar

Magische mix

De muziek van Daniel Lopatin vergroot dit effect nog. Hij zweept de energie verder op en creëert een constante onrust. De mix van elektronische beats en jaren '80-hits hoort niet thuis in een verhaal dat zich afspeelt in de jaren ’50, maar werkt verrassend goed. Alsof Marty zijn tijd ver vooruit was.

Ook de montage ondersteunt het tempo van de film. Het camerawerk met een handcamera en vele close-ups zorgt ervoor dat Marty dicht op je huid komt te zitten. Zo dicht dat je de geur van zijn zweet en sigarettenrook bijna lijkt te ruiken. Deze film draagt duidelijk de signatuur van regisseur Josh Safdie, die dit alles als een gecontroleerde chaos orkestreert.

En ik mag dan wel geen fan zijn van het spel: de schoonheid waarmee de rally's in beeld worden gebracht door Darius Khondji deden me bijna overstag gaan. Hij maakt hiermee van de pingpongtafel een moderne arena, met Marty en zijn tegenspeler Endo (Koto Kawaguchi) als gladiatoren. Brood en spelen, maar dan in de jaren ’50.

Cherchez la femme

Ook de sterke vrouwelijke bijrollen springen in het oog. Niet in het minst die van Gwyneth Paltrow, die haar comeback op het witte doek maakt. Ze overtuigt in haar rol als Kay Stone, een glamoureuze filmster die zich tegelijk kwetsbaar toont. De dynamiek tussen haar en Marty - van gebruiken en gebruikt worden - geeft een extra dimensie aan deze film en levert een aantal memorabele scènes op.

Maar het is vooral de - althans voor mij - nog onbekende actrice Odessa A’zion die een sterke indruk maakt. Zij speelt Rachel, de girl next door. Voor haar is Marty de nooduitgang naar een ander leven, weg van de man met de losse handjes. Voor hem is zij – of zo lijkt het toch – slechts een zijsprongetje op zijn pad naar eeuwige roem.

Stuiterende stijl

Marty Supreme springt - net als een pingpongbal - moeiteloos van genre naar genre: van sportfilm naar komedie, via misdaadthriller naar melodrama. Dat vraagt wel wat van de kijker: je moet bereid zijn mee te gaan in de chaos. Overgangen voelen soms wat abrupt aan en het tempo ligt hoog, wat voor verwarring kan zorgen.

Toch verveelt deze film van 150 minuten werkelijk geen seconde. Alleen dát is al een prestatie.

Stilte na de storm

Ook het einde weet te verrassen. Het dwingt je om Marty opnieuw te bekijken. Is hij enkel die egoïstische opportunist of schuilt er toch iets menselijk achter die façade? Wanneer de letterlijke beeldenstorm gaat liggen en je weer aan het denken toekomt, blijven dat soort vragen achter. Als een klein cadeautje dat je zelf nog mag uitpakken na dit uiterst entertainende cinematografische pareltje.

Waarom je naar een film over pingpong zou kijken? Voor alles behalve - sorry, Jean-Michel Saive - het spel zelf. Al was het maar om te beseffen dat je je wel naar de top kan bluffen, maar dat je uiteindelijk altijd met jezelf geconfronteerd wordt. Omdat je zelden een film ziet die zo hard ontspoort zonder echt uit de bocht te gaan.

En om nog honderd andere redenen. Maar die ontdek je best zelf.

Met overdonderde groet,

Griet