Beste vriend van het Nederlands, ‘Ik gon derekt mee de deur in houwes valle, ik klap geire plat Mols. En ik zen dao nog friejet op ok.’* Zo klink ik wanneer ik onder vrienden ben. Dit is de taal van ‘thuis’: de taal die mijn grootouders zo sappig spraken en die ik - jammer genoeg - steeds minder hoor. Ze is doorspekt met woorden en uitdrukkingen die ik koester en blijf gebruiken. Het is een taal die je niet in grammaticaboeken terugvindt, die geen officiële status heeft en wa

Beste cinematofiel, De laatste keer dat ik bewust naar tafeltennis keek, was ergens in de gloriedagen van Jean-Michel Saive. Verder heb ik weinig tot geen affiniteit met het spelletje. Waarom zou ik dan naar een film over pingpong gaan kijken? Al snel blijkt dat Marty Supreme daar nauwelijks om draait. Ja, er wordt getafeltennist – en hoe. Timothée Chalamet (Marty) speelt na zeven jaar voorbereiding een aardig potje pingpong. Maar dit is verre van een klassieke sportfilm. Wie

Dag bondgenoot, ‘Alleen ga je sneller, samen kom je verder.’ Deze leuze prijkt op de deur van onze leraarskamer. Mooi. Bijna Pinterestwaardig. Toch ging er de voorbije jaren steeds meer aandacht naar de individuele ontwikkeling van leerlingen: gepersonaliseerd onderwijs, niveaugroepen, inspelen op interesses, onderwijs op maat… Het klinkt allemaal logisch en aantrekkelijk. Maar schuurt het soms ook niet? Doet die focus op het individu geen afbreuk aan een andere kerntaak van

Beste bibliofiel, Je hoeft mij niet te overtuigen: lezen is fantastisch. Het leesvirus besmette me al in mijn kindertijd met een onstilbare honger naar boeken. Als toekomstig leerkracht Nederlands hoop ik deze liefde voor lezen te kunnen delen met mijn leerlingen. Maar wat doe je als ze al beginnen te zuchten bij het woord 'boekbespreking'? Of wanneer een boek lezen voor hen voelt als pure marteling? Het stimuleren van die 'leesgoesting' bij jongeren is een thema dat me nauw

Dag vrienden van de Vlaamse literatuur, Ik geef het grif toe: ik ben bezitterig als het om boeken gaat. Ik ‘heb’ ze graag. In mijn kast, binnen handbereik. Dat betekent ook dat er af en toe plaats moet worden gemaakt en dat ik – met enige tegenzin – boeken weggeef. Maar sommige exemplaren overleven elke verhuis en opruimronde. Omdat ze iets voor me betekenen en ik ze niet zomaar kan loslaten. Omdat het ooit een echte coup de foudre was. Het is de liefde die we niet begrijpe

Beste kunstminner, ‘ Life is what happens when you’re busy making other plans ’, zo wordt wel eens gezegd. Een stevige wandeling op vrijdagnamiddag, dat was het idee. Stapschoenen aan, dikke jas aan: klaar voor een frisse portie buitenlucht. Maar een stevige regenbui gooide roet in mijn sportieve plannen. Dus werd het dat ‘andere plan’ en belandde ik uiteindelijk op een druilerige vrijdag in februari in het Jacob Smitsmuseum. ‘Het Jacob Smitsmuseum?’ hoor ik je denken. De naa